Bractwo Arete posiada własne symbole, nazwy, zwyczaje i pojęcia. Jednym z elementów tej kultury jest również język aretański.
Nie powstał jednak po to, aby oddzielać członków Bractwa od innych ludzi ani budować wokół wspólnoty sztucznej tajemniczości. Jego podstawowym zadaniem jest stworzenie wspólnego sposobu komunikowania się oraz nazywania rzeczy ważnych na Drodze Arete.
Język jest bowiem czymś więcej niż zbiorem słów. Pozwala nazywać rzeczywistość, zachowywać idee i przekazywać je kolejnym ludziom.
Dlatego język aretański ma pomagać mówić w sposób uporządkowany między innymi o cnotach, demonach, frakcjach, rytuałach, poziomach hierarchicznych i praktykach Bractwa.
Język, który ma łączyć, a nie oddzielać
To jedno z najważniejszych założeń całego systemu.
Język aretański nie powinien być traktowany jako sposób tworzenia bariery pomiędzy Bractwem a światem zewnętrznym. Ma przede wszystkim pomagać ludziom należącym do wspólnoty — również mówiącym na co dzień różnymi językami — posługiwać się wspólnymi pojęciami.
Na początku Drogi adept poznaje więc przede wszystkim podstawowe słowa, zwroty i ich znaczenia. Nie wymaga się od niego znajomości skomplikowanych form ani metod szyfrowania.
Dla Motyla najważniejsze jest zrozumienie podstaw i dostrzeżenie, że język może być narzędziem więzi, dyscypliny i pamięci. Dzięki niemu Bractwo może zachowywać swoją kulturę i przekazywać naukę dalej.
Alfabet aretański
Język posiada własny alfabet składający się z 20 liter:
A B C D E F G H I K L M N O P R S T U W
Nie występują w nim litery:
J, Q, V, X, Y, Z
Niektóre odpowiadające im dźwięki zapisuje się przy pomocy innych znaków. Przykładowo J zastępowane jest przez I, V przez W, X zapisuje się jako KS, a Z zastępuje C.
To jednak dopiero początek.
Cztery żywioły alfabetu
Litery alfabetu aretańskiego zostały podzielone na cztery grupy nazywane żywiołami:
Powietrze: A, E, I, O, U
Ziemia: B, D, G, K, P
Ogień: C, F, H, S, T
Woda: L, M, N, R, W.
Podział nie jest przypadkowy.
Samogłoski należące do Powietrza wiążą się z oddechem, głosem i otwartą mową. Litery Ziemi mają natomiast sprawiać wrażenie bardziej trwałych, stabilnych i osadzonych.
W ten sposób alfabet otrzymuje nie tylko funkcję praktyczną, ale również własną warstwę symboliczną.
Pismo rycinowe
Oficjalną formą zapisu liter aretańskich jest zapis rycinowy.
Znaki mają być proste, kanciaste i wyraźne, aby można było stosunkowo łatwo ryć je w takich materiałach jak kamień, drewno, metal czy glina. W książce forma ta określona jest jako klasyczna i uroczysta postać pisma zgodna z tradycją aretańską. Kompletna Książka.pdfPDF
Daje to językowi charakterystyczną identyfikację wizualną. Aretańskie słowo może więc istnieć zarówno w zwykłym zapisie literowym, jak i w bardziej ceremonialnej formie znaków.
Prosta gramatyka
Założeniem języka aretańskiego jest prostota.
Podstawowy szyk zdania wygląda następująco:
podmiot + dopełnienie + czasownik
Przykładowo:
Mi arel widira.
oznacza:
Ja widzę światło.
Rzeczowniki nie odmieniają się przez przypadki. Liczbę mnogą tworzy końcówka -i, natomiast przymiotniki powstają przez dodanie końcówki -an.
Trzy czasy
Równie prosto rozwiązano czasowniki.
Czas tworzy się przez dodanie odpowiedniej końcówki do rdzenia:
-a — teraźniejszość
-e — przeszłość
-u — przyszłość.
Przykładem jest widir, czyli „widzieć”:
widira — widzę / widzisz / widzi / widzimy / widzicie / widzą
widire — forma czasu przeszłego
widiru — forma czasu przyszłego.
Dzięki temu sam czasownik nie musi otrzymywać osobnej końcówki dla każdej osoby.
To zaimek lub kontekst wskazuje, kto wykonuje czynność.
Jak tworzy się przeczenia i pytania?
Przeczenie tworzy słowo ne, umieszczane bezpośrednio przed czasownikiem.
Mi arel ne widira.
oznacza:
Ja nie widzę światła.
Pytania są równie proste. Na początku zdania dodaje się słowo ka.
Ka mi arel widira?
oznacza:
Czy ja widzę światło?
Zaimki osobowe
Podstawowe zaimki również są krótkie i nie odmieniają się przez przypadki:
mi — ja
tu — ty
en — on, ona, ono
mien — my
tuen — wy
in — oni, one.
Pozwala to budować proste zdania bez rozbudowanego systemu odmiany.
Kilka słów po aretańsku
W książce znajduje się również podstawowy słownik. Możemy dzięki niemu poznać brzmienie języka:
rekaw — król
porta — brama
mioda — wojownik
skutak — tarcza
domgir — dom
litar — kamień
ligdar — drewno
agner — ogień
wadar — woda
ekam — brąz
korita — korona
arel — światło.
Już na tych przykładach można zauważyć charakterystyczne brzmienie aretańskich słów.
Język posiada również głębszą warstwę
Książka wspomina także o szyfrowaniu języka aretańskiego, ale wyraźnie oddziela je od podstawowej nauki języka.
Szyfrowanie przeznaczone jest dla wyższych poziomów hierarchicznych i ma wiązać się z większą odpowiedzialnością, dojrzałością oraz zaufaniem. Nie jest przedstawione jako zabawa czy sposób tworzenia tajemniczości, lecz jako narzędzie, które powinno być wykorzystywane rozsądnie.
Dlatego osoba rozpoczynająca Drogę Arete nie musi zajmować się tajniejszymi formami języka.
Najpierw poznaje jego fundament.
Po co Bractwu własny język?
Najważniejsza odpowiedź jest bardzo prosta:
dla zachowania wspólnego kodu znaczeń.
Jeżeli pewne idee mają przetrwać przez wiele lat i być przekazywane ludziom pochodzącym z różnych miejsc, potrzebują nazw, symboli i określeń, które wszyscy będą rozumieli podobnie.
Język aretański jest więc częścią kultury Bractwa Arete — obok symboliki, rytuałów, praktyk i innych elementów Drogi.
Nie ma zastępować języka polskiego ani innych języków świata.
Ma stworzyć dodatkową przestrzeń komunikacji dla pojęć charakterystycznych dla Arete.
Jak zostało to ujęte w Drodze Motyla, język ma pozwalać braciom głębiej się rozumieć, posługiwać się wspólnym kodem wartości i przekazywać naukę Bractwa kolejnym osobom.